Zmarł Janusz Tarabuła, wybitny artysta malarz, jedna z kluczowych postaci krakowskiego środowiska artystycznego drugiej połowy XX wieku. Twórca urodził się w 1931 roku, a jego śmierć w 2026 roku potwierdziło Archiwum Galerii Zderzak. Był współzałożycielem Grupy Nowohuckiej działającej w latach 1956–1961, a od 1961 roku należał do Grupy Krakowskiej.
Janusz Tarabuła studiował w Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie w latach 1950–1956. Dyplom uzyskał w 1956 roku w pracowni Czesława Rzepińskiego. Już w pierwszych latach po ukończeniu studiów aktywnie uczestniczył w życiu artystycznym miasta. W 1959 roku brał udział między innymi w III Wystawie Młodej Plastyki w Krakowie, jednym z ważniejszych wydarzeń prezentujących nowe pokolenie twórców.
Od 1961 roku związany był z Grupą Krakowską, a równocześnie współtworzył Grupę Pięciu. Jego twórczość sytuowana jest w nurcie określanym jako malarstwo materii. Oprócz malarstwa zajmował się również rysunkiem, grafiką oraz malarstwem monumentalnym. W swoich działaniach artystycznych sięgał także po formy environment, poszerzając zakres tradycyjnych środków wyrazu.
Dorobek Janusza Tarabuły był wielokrotnie doceniany i nagradzany. W 2002 roku został odznaczony Złotym Krzyżem Zasługi. W 2015 roku otrzymał Odznakę Honoris Gratia, a rok później Medal Solidarności „Dziękujemy za Wolność”.
Jedną z ostatnich prezentacji jego twórczości w Krakowie była wystawa w Galerii Zderzak zatytułowana „Fotografia jako medium”. Ekspozycja została przygotowana jako hołd dla artysty z okazji jego 90. urodzin. Kurator wystawy, Jan Michalski, przypominał wówczas, że absolwent krakowskiej ASP tworzył prace w konwencji malarstwa materii, w których łączył wspomnienia z okresu II wojny światowej z doświadczeniami metafizyki.
W 2025 roku Muzeum Narodowe w Krakowie zaprezentowało wystawę „Pamięć”, stanowiącą reprezentatywny przegląd twórczości Janusza Tarabuły. Ekspozycja obejmowała dzieła od lat 50. XX wieku, w tym studenckie prace inspirowane surrealizmem i kubizmem, poprzez okres malarstwa materii, aż po prace z lat 20. XXI wieku. Ostatnie realizacje artysty dokumentowały obecność głęboko transcendentnych i eschatologicznych treści w jego malarstwie.
